roszczeniowy - Umowy sprzedaży jako czynności niezupełne na gruncie prawa cywilnego
 
Strona główna
Przypisane pracownikowi, sprawującemu funkcje kierownicze winy
Związek miejscowy i czasowy wypadku z pracą
Czas dyżuru
Umowy sprzedaży jako czynności niezupełne na gruncie prawa cywilnego
W pierwszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749, dalej, określanej w skrócie: OrdPU). Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 OrdPU, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Termin przedawnienia biegnie dalej od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe (art. 70 § 7 pkt 1 OrdPU). Jednak zwrócono uwagę, że kwestię zawieszenia biegu terminu przedawnienia z tego tytułu należy ocenić w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11 (Dz.U. z 2012 r. poz. 848). Zatem termin przedawnienia dotyczący sprawy za ww. miesiące 2005 r. upływał z dniem 31 grudnia 2010 r. Jednak w związku z wszczęciem postępowania w dniu 22 października 2010 r., bieg terminu przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za kontrolowane miesiące uległ zawieszeniu, w związku z zaistnieniem przesłanki określonej w art. 70 § 6 pkt 1 OrdPU Mając zaś na względzie treść ww. wyroku TK należy stwierdzić, że do czasu upływu 5 - letniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, K.K. posiadał wiedzę nt. toczącego się wobec niego postępowania karnego skarbowego, gdyż w dniu 12 listopada 2010 r. doręczono mu pismo z dnia 5 listopada 2010 r.
Odnosząc się do meritum sprawy, organ odwoławczy wskazał, że nie ulega wątpliwości, iż K.K. w kontrolowanym okresie był zarejestrowanym użytkownikiem serwisu aukcyjnego A. Za pomocą tego serwisu w sposób systematyczny i zorganizowany dokonywał wysyłkowej sprzedaży towarów, głównie artykułów RTV i AGD, za które otrzymywał wynagrodzenie. Wpłaty dokonywane były przez kupujących bądź doręczycieli placówki pocztowej lub firmy kurierskiej na wskazane przez niego rachunki bankowe. Działalność gospodarcza prowadzona w okresie od 01.01.2005 r. do 31.03.2005 r. nie została zgłoszona w ewidencji podmiotów gospodarczych, ani też we właściwym urzędzie skarbowym. W tym czasie odwołujący nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, nie prowadził dla celów rozliczeń tego podatku żadnej ewidencji, pozwalającej na określenie wartości osiągniętej sprzedaży, a po przekroczeniu kwoty uprawniającej do zwolnienia podmiotowego, określonego w art. 113 VATU, ewidencji pozwalającej na określenie przedmiotu i podstawy opodatkowania, nie składał właściwych w tym zakresie deklaracji podatkowych, nie wpłacał też wynikającego z nich podatku.
Odnosząc się do spornej kwestii, dotyczącej kwalifikacji wpłat na rachunki bankowe, wysokości obrotów uzyskanych z dokonanych transakcji sprzedaży i momentu utraty zwolnienia od podatku od towarów i usług podniesiono, że wpłaty z tytułu realizowanych za pośrednictwem Allegro transakcji, dokonywane były na dwa rachunki bankowe tj. I.i M. Ja. Świadczą o tym opisy zarejestrowanych tam operacji bankowych, które zawierają takie oznaczenia jak: nick lub login, numer paczki, paczka za pobraniem, numer produktu, przedpłata na towar, pobranie, A. Ponadto w oficjalnych "powiadomieniach dla nabywców" odwołujący wskazywał ww. rachunki bankowe jako konta, na które potencjalni nabywcy mogli dokonywać wpłat z tytułu zakupionych od niego towarów. O związku wpłat, których opisy ograniczają się do wskazania danych personalnych oraz adresowych osób z prowadzonym handlem za pośrednictwem portalu Allegro, przesądza natomiast treść komunikatów, jakie odwołujący kierował do nabywców. Wynika z nich bowiem, że K.K. wymagał, aby po zakończonej aukcji nabywca zakupionego produktu w tytule przelewu bankowego wpisał swoje imię i nazwisko. Z uwagi na częstotliwości wpłat, dokonywanych na ww. konta (do 30 razy dziennie i więcej), organ odwoławczy odmówił wiarygodności wyjaśnieniom odwołującego, że w odniesieniu do okresu od 01.01. do 15.04.2005 r. były to wpływy z drobnych, prywatnych transakcji, które prowadził przed założeniem firmy.
W dalszej kolejności podniesiono, że ze względu na nieprowadzenie w okresie od 01.01. do 14.04.2005 r. wymaganej ewidencji zgodnej, z art. 109 ust. 3 VATU oraz brak innych dowodów, które pozwoliłyby obliczyć podstawę opodatkowania, a także uwzględniając fakt, iż organ I instancji zakwestionował rzetelność prowadzonej ewidencji dostaw VAT za okres od 15.04. do 30.04.2005 r., jedynym sposobem określenia wysokości podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług była metoda oszacowania, wskazana w art. 23 § 1 OrdPU Organ odwoławczy stwierdził więc, że przyjęta przez organ I instancji metoda oszacowania w oparciu o wyciągi z rachunków bankowych odwołującego była zasadna, gdyż pozwoliła na ustalenie wysokości obrotów w sposób najbardziej zbliżony do rzeczywistych. Organ I instancji uzasadnił także przyczyny niezastosowania metod szacunkowych, przewidzianych w art. 23 § 3 pkt 1-6 OrdPU.
Organ odwoławczy stwierdził natomiast, że w odniesieniu do sprawy za luty 2005 r. nie znajdują oparcia w zebranym materiale dowodowym ustalenia dotyczące:
-wielkości niezaewidencjonowanej przez podatnika za styczeń i luty 2005 r. sprzedaży podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (72.332,62 zł),
-dnia, w którym kontrolowany, wskutek przekroczenia obrotów w wysokości 43.800 zł (limit obowiązujący w 2005 r.) utracił prawo do korzystania ze zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług, wskutek czego stał się czynnym podatnikiem tego podatku (w dniu 7 lutego 2005 r.),
-wartości sprzedaży stanowiącej nadwyżkę ponad ten limit, podlegającej opodatkowaniu tym podatkiem (28.532,62 zł).
Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, wielkość niezaewidencjonowanej przez K.K. za styczeń i luty 2005 r. sprzedaży podlegającej opodatkowaniu, stanowi kwotę 72.327,62 zł. Natomiast wartość dokonanej w lutym 2005 r. sprzedaży opodatkowanej, po uwzględnieniu wartości sprzedaży zwolnionej od podatku w wysokości 43.800 zł, (co według organu odwoławczego miało miejsce w dniu 06. 02.2005 r.), wynosi 28.527,62 zł. Po zastosowaniu stawki podatku w wysokości 22 %, określonej w art. 41 ust. 1 VATU oraz uwzględniając art. 19 ust. 1, ust. 11
i ust. 13 pkt 6 w zw. z art. 29 ust. 1 VATU określono obrót za luty 2005 r.
w wysokości 23.383,30 zł oraz podatek należny w kwocie 5.144, 32 zł. Po zaokrągleniu do pełnych złotych należny podatek od towarów i usług za luty 2005 r. określono na wysokość 5.144 zł.
Organ odwoławczy wskazał, że sprawa podatku od towarów i usług za maj 2005 r. była przedmiotem postępowania jedynie ze względu na nieprawidłowości, stwierdzone w rozliczeniach podatku za kwiecień 2005 r. Sprawa dotycząca podatku za czerwiec 2005 r. prowadzona była ze względu na nieprawidłowości w rozliczeniu za maj 2005 r. Podobnie prowadzenie sprawy dotyczącej podatku od towarów i usług za lipiec 2005 r. było spowodowane nieprawidłowościami stwierdzonymi w rozliczeniu za czerwiec 2005 r.
Odnosząc się do kwestii skuteczności czynności dokonanych przez małoletniego organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, by dokonane przez odwołującego transakcje sprzedaży nie zostały sfinalizowane. Również pełnomocnik strony nie kwestionował faktu zawarcia tych transakcji i wykonania umów. Wykonywane czynności nie były przez prawo zabronione a dotyczyły towarów, podlegających konkurencji. Stwierdzono więc, że osoba małoletnia posiada podmiotowość w podatku VAT, jeżeli dokonała czynności, które rodzą skutki w sferze opodatkowania podatkiem VAT. W świetle art. 17 ustawy z dnia z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm., dalej KC.) oraz art. 92, art. 95 § 3 i art. 98 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j.: Dz.U. 2012 r. poz. 788 ze zm., dalej),
a także ustaleń dokonanych przez organ I instancji stwierdzono, że organy podatkowe nie były w posiadaniu dowodu, z których wynikałoby, które z rodziców odwołującego brało udział przy podpisywaniu umów. Jednak fakt prowadzenia przez banki ww. rachunków wskazuje, że zgoda któregoś z przedstawicieli ustawowych być musiała. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w aktach sprawy znajduje się pisemne oświadczenie rodziców o udzielonych synowi w 2005 r. pożyczkach na "zwiększenie obrotów na koncie firmowym w celu podwyższenia, co w ocenie syna K. miało zwiększyć szanse jego firmy na uzyskanie kredytów". Oświadczenie to w ocenie organu wskazuje, że rodzice wiedzieli o działalności syna.
Ustosunkowując się do zarzutu nierozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wypowiedzenia się w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego a w konsekwencji ograniczeniu w istotny sposób praw procesowych strony, organ odwoławczy stwierdził, że wniosek ten wpłynął do Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu 27.12.2011 r., tj. po dniu, w którym wydano i doręczono zaskarżone decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia (...) grudnia 2011 r. Zatem zarzut ten należy uznać za chybiony. Dodatkowo organ odwoławczy zauważył, że w toku całego postępowania strona miała możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w każdym czasie. W żaden sposób prawo to nie było ograniczone.
K.K., reprezentowany przez adwokata P.U. zaskarżył powyższe decyzje i wniósł o ich uchylenie oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postepowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- art. 162 § 1 i art. 163 § 1 i § 3 w zw. z art. 216 OrdPU, poprzez brak merytorycznego rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w postepowaniu kontrolnym,
- art. 180 § 1 OrdPU w zw. z art. 197 § 1 i § 3 OrdPU i art. 130 § 1 pkt 6 OrdPU, poprzez dołączenie do akt sprawy i oparcie ostatecznego rozstrzygnięcia na dowodzie przeprowadzonym sprzecznie z prawem, tj. dokumencie przetłumaczonym z języka niemieckiego na język polski przez osobę podlegającą wyłączeniu z mocy prawa,
- art. 155 § 1 OrdPU w zw. z art. 180 § 1 OrdPU i art. 188 OrdPU,. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań A.B., mających istotne znaczenie dla sprawy, pomimo złożenia stosownego wniosku w dniu 07.08.2012 r.,
- art. 188 OrdPU w zw. z art. 122 OrdPU, poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu na okoliczność, które osoby założyły i dysponowały kontami bankowymi: "B" I. i "C" - M. Ja i przyjęcie, że jedynym i wyłącznym właścicielem ww. rachunków był K.K.,
- art. 187 § 1 i art. 191 OrdPU w zw. z art. 122 OrdPU, poprzez bezpodstawne przyjcie przez organ podatkowy, że wszystkie przelewy dokonane na konto "B" I. i "C" - M. Ja w styczniu i lutym 2005 r. związane były z działalnością gospodarczą świadczoną przez skarżącego w zakresie sprzedaży towarów;
- art. 210 § 1 pkt 5 OrdPU w zw. z art. 113 ust. 1, 5 i 10 VATU, poprzez błędne wyliczenie należnego podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń i luty 2005 r. i przyjęcie, że wszystkie przelewy dokonane w tych miesiącach, związane były z prowadzoną przez kontrolowanego działalnością gospodarczą.
W konsekwencji błędnie wyliczono chwilę, w której skarżący przestał korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług a także błędnie wyliczono kwoty, od której kontrolowany był zobowiązany uiszczać podatek od towarów i usług za miesiąc luty 2005 r.
Skarżący podniósł, że mimo, iż wniosek z dnia 19.12.2011 r. o przywrócenie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego spełniał przewidziane prawem warunki formalne, organ podatkowy odmówił jego merytorycznego rozpatrzenia, gdyż jego zdaniem wniosek ten dotarł do organu za późno zaś w toku całego postępowania, strona miała możliwość zapoznania się z materiałami postępowania. Brak merytorycznego rozstrzygnięcia w tym zakresie zamknął dostęp do kontroli sądowej, co miało istotny wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie, gdyż odebrało możliwość kontrolowania działań organu.
Skarżący podniósł, że w sposób sprzeczny z art. 180 § 1 i art. 197 § 3 OrdPU przetłumaczono korespondencję zwrotną z j. niemieckiego na j. polski, dotyczącą wezwania A.B. do złożenia zeznań przez pracowników urzędu podatkowego zamiast uprawnionego biegłego. Organ nie wezwał prawidłowo świadka A.B. do złożenia zeznań, nie wydał także postanowienia o odmowie przeprowadzenia tego dowodu a w konsekwencji ograniczono stronie możliwość przedstawienia własnych racji oraz wadliwie przeprowadzono czynności postępowania.
W dalszej kolejności podniesiono, że bezpodstawnie organ odwoławczy odmówił przeprowadzenia dowodu, zgłoszonego w odwołaniu od decyzji organu.
I instancji, na okoliczność udziału rodziców/opiekunów lub osób trzecich w zakładaniu dwóch ww. kont bankowych oraz w celu ustalenia ich faktycznych dysponentów. Jeśli zaś organ uznał, że w czasie niepełnoletniości K.K. był jedynym i wyłącznym dysponentem konta, czego konsekwencją było nałożenie na niego zobowiązania podatkowego, to powinien to stosownie udowodnić, np. poprzez wykazanie, że nikt inny nie był w tym okresie uprawniony do dysponowania kontem. W razie stwierdzenia, że dysponentem konta w okresie niepełnoletniości K.K. była również inna osoba, należałoby wyjaśnić, kto i w jakim zakresie dysponował kontem oraz na czyją rzecz były dokonywane przelewy pieniężne.
Skarżący poddał także w wątpliwość zasadność przyporządkowania przez organ niektórych przelewów, jako związanych ze sprzedażą przez skarżącego przedmiotów za pośrednictwem A. Niektóre tytuły przelewów nie zawierają bowiem dostatecznych informacji, pozwalających na wyciągnięcie takich wniosków. Założenie przez organ, iż zawarcie w tytule przelewu danych personalnych jest wystarczające do powiązania operacji z transakcją dokonywaną za pośrednictwem A. przekracza, zdaniem skarżącego granice swobodnej oceny dowodów, gdyż nie jest to poparte należytymi zestawieniami. Organ nie zweryfikował wszystkich przelewów dokonanych na oba konta i nie powiązał ich z prowadzoną działalnością gospodarczą.
W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Dyrektor Izby Skarbowej
, wydając zaskarżone decyzje nie naruszył przepisów postępowania w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, nie uchybił także przepisom prawa materialnego.
W pierwszej kolejności należy rozważyć, czy postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie spełniało wymogi określone w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz.U. 2012 r. poz. 749, dalej w skrócie OrdPU), w szczególności, czy w świetle reguł określonych w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 OrdPU, materiał dowodowy został zgromadzony i rozpatrzony w sposób wszechstronny i kompletny, a także wystarczający do dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych.
W ocenie Sądu, organy podatkowe poczyniły niezbędne działania w celu ustalenia istotnych okoliczności dla sprawy.
Organy podatkowe oparły bowiem swoje rozstrzygnięcia na wynikach czynności sprawdzających, przeprowadzonych w "D" sp. z o.o. z/s w P., dzięki którym ustalono historię zmian danych osobowych kont zarejestrowanych przez K.K., będącego użytkownikiem serwisu aukcyjnego A oraz wartość i częstotliwość zawieranych umów sprzedaży a także wysokość prowizji uiszczanych na rzecz "D" sp. z o.o. W toku postepowania organ I instancji uzyskał potwierdzenia m.in. z "B" i "C", dotyczące posiadanych przez skarżącego rachunków bankowych oraz historie operacji wykonanych na tych kontach. Powyższe dowody, z uwzględnieniem wyników kontroli przeprowadzonej u skarżącego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres będący przedmiotem niniejszego postepowania, (od lutego do lipca 2005 r.) pozwoliły ocenić zasięg i charakter działalności, prowadzonej przez K.K. na platformie aukcyjnej A.
Mając na względzie sposób przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania wyjaśniającego w sprawie, zdaniem Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącego, dotyczące naruszenia w toku postępowania zasad prowadzenia postępowania podatkowego. W szczególności za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 155 § 1 w związku z art. 180 § 1 i art. 188 OrdPU, poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka A.B.. Należy bowiem zauważyć, że organ I instancji podjął kroki w celu przeprowadzenia tego dowodu, gdyż jak wynika z akt sprawy, podjął starania, zmierzające do ustalenia miejsca pobytu świadka A.B. a w dalszej kolejności skutecznego wezwania go na przesłuchanie. Jak wynika z akt sprawy, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wystąpił o udostępnienie danych z ewidencji ludności, poprzez udostępnienie m.in. adresu zameldowania na pobyt stały i czasowy. Niezrozumiałym jest przy tym zarzut wysłania przez organ wezwania do stawienia się na przesłuchanie na trzy różne adresy. Świadczy to bowiem o dbałości organu podatkowego o doprowadzenie do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania ww. świadka. Nie można także podzielić poglądu wyrażonego w skardze, że dołączenie do akt sprawy i oparcie rozstrzygnięcia na korespondencji zwrotnej z Niemiec, stanowiącej dowód odebrania korespondencji w terminie jest niezgodne z art. 180 § 1 w związku z art. 197 § 3 OrdPU Naruszenie ww. przepisów miałoby wynikać z przetłumaczeniu ww. korespondencji z języka niemieckiego na polski przez pracownika organu, który podlega wyłączeniu od dokonania tej czynności z mocy prawa na podstawie art. 197 § 3, zgodnie którym do wyłączenia biegłego stosuje się odpowiednio przepisy art. 130 § 1 i 2 OrdPU Jak stanowi zaś powołany przez skarżącego art. 130 § 1 pkt 6 OrdPU, pracownicy urzędu skarbowego podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych, w których brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji Należy jednak zauważyć, że czynność polegająca na przetłumaczeniu z języka niemieckiego na polski wrażeń: "nicht abgeholt" i "annahme verweigert", które umieszczono na kopertach, zawierających wezwanie do osobistego stawiennictwa w charakterze świadka, nie wymaga wiadomości specjalnych, do których konieczne jest powołanie biegłego w celu wydania opinii zgodnie z art. 197 § 1 OrdPU Przetłumaczenie prostego wyrażenia z języka niemieckiego z pewnością nie ma charakteru zawiłego i skomplikowanego, nie wymaga więc angażowania osoby o wiedzy specjalnej. Wręcz przeciwnie, jest to czynność, która nie powinna sprawić kłopotu osobie o nawet słabej znajomości tego języka, mając na względzie szeroki zakres edukacji językowej w szkołach oraz nieograniczony dostęp do źródeł wiedzy z zakresu znajomości języka niemieckiego (w tym słowników).
Nie można także nie zauważyć, że podana przez skarżącego podstawa wyłączenia pracownika tj. art. 197 § 3 w zw. z art. 130 § 1 pkt 6 OrdPU jest niezasadna, gdyż przepis ten dotyczy sytuacji, w której pracownik urzędu, biorący udział w wydaniu decyzji w I instancji, uczestniczy następnie w wydaniu decyzji w II instancji, nie obejmuje zaś przypadku prowadzenia sprawy, ani podejmowania w niej czynności dowodowych (por. wyrok NSA z dnia 15 października 1999 r., III SA 37/99, ONSA 2000, nr 4, poz. 159).
Niezależnie od powyższego, zdaniem Sądu przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka A.B. nie miało istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy zwłaszcza, że w aktach sprawy znajduje się także oświadczenie podpisane przez A.B., które dotyczyło kontaktów handlowych wyżej wymienionego ze skarżącym. Organy podatkowe miały więc możliwość zapoznania się z charakterem i intensywnością stosunków handlowych między tymi osobami. Przede wszystkim należy jednak podkreślić, że organy podatkowe, mimo nieprzesłuchania A.B. dysponowały wystarczającymi danymi do ustalenia wielkości obrotów z tytułu prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej.
Podobnie należy ocenić podniesiony w skardze zarzut nieustalenia w trakcie postępowania, czy ktoś pomagał K.K. założyć rachunki bankowe i kto ewentualnie był tą osobą a także kto mógł dysponować tymi rachunkami.
W ocenie Sądu ustalenie powyższych okoliczności nie miałoby wpływu na wynik sprawy, gdyż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie budzi wątpliwości fakt przelewania na ww. rachunki bankowe kwot, wynikających z dokonywanych przez skarżącego sprzedaży towarów na portalu A. Skoro bezspornym jest, że K.K. używał ww. rachunków do prowadzonej działalności gospodarczej, pomoc innych osób w ich założeniu bądź wybieranie zgormadzonych tam środków przez inne podmioty nie ma wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy.
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego, jaki został gromadzony w sprawie, za całkowicie uprawniony, logiczny, spójny i zgodny z zasadami doświadczenia życiowego należy uznać wniosek organów podatkowych, że w kontrolowanym okresie skarżący prowadził działalność gospodarczą, polegającą na sprzedaży wysyłkowej towarów handlowych (głównie AGD, RTV) za pośrednictwem platformy aukcyjnej A, w sposób zorganizowany i systematyczny.
Przeprowadzone postępowania dowodowe uwidoczniło czytelnie metody działalności prowadzonej przez skarżącego, jego sposób kontaktowania się z klientami oraz mechanizm rozliczeń finansowych za sprzedane towary. Nie można więc uwzględnić twierdzeń skarżącego, że brak przesłuchania A.B. świadczy o dowolnym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego. Organy podatkowe, postępując w zgodzie z zasadami wyrażonymi w art. 122, art. 187 § 1
i art. 191 OrdPU udowodniły rzeczywisty przebieg transakcji, powodujących powstanie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.
Zdaniem Sądu, brak jest jakichkolwiek dowodów podważających wiarygodność zestawienia transakcji, dokonanych za pośrednictwem A. Dane te stanowiły podstawę ustalenia wartości sprzedaży w poszczególnych miesiącach. Skarżący nie przedstawił zaś konkretnych dowodów wskazujących na brak związku transakcji zawartych w zestawieniu ze sprzedażą towarów.
Today, there have been 1 visitors (3 hits) on this page!
=> Do you also want a homepage for free? Then click here! <=